Hyperemesis gravidarum-Extreme zwangerschapsmisselijkheid

Toen ik zwanger was van mijn oudste twee (tweeling) had ik last van extreme misselijkheid.

Helaas wisten ze daar in '87/'88 nog maar erg weinig van.

Ik had nl heel erg het gevoel dat ze dachten dat ik me maar aanstelde.

Dat was ook wat ik van mijn omgeving vaak moest horen.

Want iedere zwangere vrouw was wel eens misselijk, dus ik moest maar wat harder voor mezelf zijn.

Maar als je negen maanden lang, dag in dag uit constant misselijk bent, en meerdere malen per dag moet overgeven is het toch echt geen "normale" zwangerschapsmisselijkheid meer.

Zelfs van een slokje water moest ik al overgeven.

Ik ben twee keer zo'n elf dagen opgenomen geweest.

Ik kwam op een kamertje alleen te liggen.

Er was een toilet op die kamer, maar die deden ze op slot.

Ze legden een laken naast het bed op de grond, en daar moest ik maar op overgeven.

Nou, je zult wel begrijpen dat het behoorlijk begon te stinken op die kamer.

Want dat werd natuurlijk ook niet meteen opgeruimd.

Op een gegeven moment mocht ik helemaal het bed niet meer uit.

Ook kreeg ik geen post en geen bezoek meer.

Dat werd me niet eens verteld, dus ik was finaal over mijn toeren.

Ik dacht natuurlijk dat iedereen boos op me was.

Maar ze deden dit om zoveel mogelijk stress te vermijden.

Nou, dan hadden ze me dat wel eens ff mogen vertellen.

Want nu had ik juist nog veel meer stress.

Maar goed, dat was dus de aanpak van extreme zwangerschapsmisselijkheid in de jaren 80.

Het was een afschuwelijke ervaring, maar gelukkig durfde ik nog een zwangerschap wel aan.

Ook van mijn  jongste heb ik negen maanden overgegeven, maar gelukkig niet in de mate als bij de vorige zwangerschap.

En ik weet waar ik het voor gedaan heb, want ik heb er wel 3 prachtige kinderen, en zelfs al een kleindochter aan overgehouden.

Maar ik vind het wel prettig om mijn verhaal eens op te schrijven, want wie weet heeft iemand anders er ook nog iets aan.

Heb je hier vragen over, mail me die dan maar via: contact.